Srebrna secesyjna Kamea

Ten przepiękny okaz Kamei wykonanej w naturalnej muszli, jako broszka i przywieszka, został wykonany w okresie secesji - jest to oryginał z ok. 1900 roku czyli mamy tu przedmiot z przed 125 lat. Wspaniałe wykonanie w kaboszonie z wielką dbałością o szczegóły i odzwierciedlenie okresu w którym została wykonana. Kamea została oprawiona w srebro próby 800 (próba bita i potwierdzona kwasowo) a do koła artysta wykonał oprawę z secesyjnych motywów. Całość znajduje się w bardzo dobrym oryginalnym stanie, nie odczyszczona i nie wypolerowana, polecam dla kolekcjonerów i inwestorów biżuterii.

W okresie renesansu wielu wybitnych artystów zajmowało się rzeźbieniem gemm, wzorując się na starożytnych twórcach. Stworzyli nie mniej piękne miniaturowe dzieła sztuki. Najbardziej poszukiwane okazy wychodziły spod palców Celliniego, Ottavio Miseroniego, Jana Jakuba Caraglio, Jacopa da Trezzo. Król Henryk IV miał na swoje rozkazy całą plejadę twórców: Guillame Dupres, Olivier Corode i Julien de Fontanay. Cesarze korzystali z usług kilku pokoleń rodziny rzeźbiarzy Miseroni. Kamee były jednak kosztowne, toteż robiono ich kopie w szkle, wosku, laku i innych materiałach.

Fascynacje rzeźbionymi kamieniami były tak wielkie, że w Italii nadawano pięknym dziewczętom imię Gemma, oznaczającego po łacinie ów rzeźbiony kamień. Wierzono, że Afrodyta wyrzeźbiona w kamieniu przynosiła siłę, Atena mądrość, a Zeus władzę i potęgę. W epoce baroku lubowano się szczególnie w przypominaniu scen mitologicznych w malarstwie i rzeźbie, nic więc dziwnego, że nadal ryto je w kamieniach dekoracyjnych.

W XVIII wieku nadal uważano, że kamee są bardzo wytworną ozdobą kobiecego stroju. Komponowano więc z nich diademy i naszyjniki, umieszczano je w oprawach kosztownych wachlarzy. Wielką wielbicielką gliptyki była markiza de Pompadour. Łożyła na wykształcenie wybitnego rzeźbiarza kamieni, Jacques Guay. Do tej pory można oglądać w muzeach kamee, pochodzące z jej kolekcji.