Bransoletka z naturalnego Amazonitu

Bransoletka z naturalnego Amazonitu, pochodzi z Londynu i została wykonana ok. 1970 roku na gumce jubilerskiej. Ten wyjątkowy kamień znajduje się w bardzo dobrym stanie i jest wyjątkiem na rynku jubilerskim. Amazonit to kamień półszlachetny należący do gromady krzemianów. Należy on do grupy minerałów rzadkich, a do jego powstania przyczynia się wysokie ciśnienie, tworzy się więc najczęściej w kwaśnych skałach magmowych głębinowych. Jest odmianą skalenia, a mimo mylącej nazwy, kamień amazoński wcale nie pochodzi z prawdziwej Amazonii. Pierwsze zachowane elementy biżuterii i ozdób pochodzą ze starożytnego Egiptu i Mezopotamii, a z badań wynika, że oprócz bransolet, naszyjników i pierścieni, jak na przykład pierścień z grobowca Tutenchamona, wykonywano z niego także tablice, na których ryto, tak codzienne jak i religijne teksty (np. niektóre rozdziały księgi umarłych były ryte w amazonicie). Dopiero w XVIII wieku, amazonit został opisany jako osobny kamień półszlachetny i wyraźnie oddzielony od jadeitu i nefrytu, za który wcześniej często był brany. Dziś, po dokładnych badaniach, potwierdzono występowanie złóż tego minerału w Rosji, Egipcie, Libii, Stanach Zjednoczonych, duże pokłady znajdują się także w okolicach Kolorado oraz Brazylii. Zwłaszcza te ostatnie złoża mogą sugerować, skąd nazwa pochodzi. Mimo że nie znaleziono w okolicach rzeki Amazonki żadnych złóż, kamień ten musiał dostać się tam drogą lądową, a później zostać mylnie wzięty za surowiec tam występujący. Amazonit to kamień młodości. Już od starożytności wierzono, że ten należący do gromady krzemianów minerał pomaga dłużej zachować młode ciało i wspiera procesy lecznicze w organizmie. Był także kamieniem odwagi i wsparcia, przypisywano mu moce mające wspomóc wzajemne zrozumienie i komunikację. Był kamieniem twórców i artystów, dawał im odwagę tworzenia i upubliczniania swoich dzieł. Amazonit miał także znajdować się na tarczach, wyposażeniu i biżuterii słynnego plemienia kobiet — Amazonek. Naszyjniki z tym kamieniem miały sprawiać, że wojowniczki stawały się bardziej odporne na ciosy, szybciej się regenerowały, a kamienie wprawione w broń i tarcze gwarantowały dodanie im odwagi i chroniły je przed strachem.